دارم با خودم فکر میکنم چه چیزی باید بنویسم؟ تمام دو روز گذشته در حال فکر کردن به کلمهها بودم، در حال فکر کردن به تمام جزئیات، از جزئیات صورت تو گرفته تا صدای تو تا جزئیات آن خانه، آن خیابان، آن سوپر مارکت، تا شوخیهای بامزه تو، خندههای تو، مهربانی تو، همه چیز را مرور کردهام ، غمت درونم دست و پا میزند، در این تلخی و اندوهی که قرار است بیشتر و بیشتر شود، در این ساعت و ثانیه که هرکداممان یک طرف داریم به جزئیات رفتن تو فکر میکنیم به این فکر میکنم تو چندمین عزیزی هستی که برای همیشه از دیدنش محروم شده ام؟ نمیدانم با خاطرههایت چه باید بکنم، تصویرت قرار است تا کی جلوی چشمهایم باشد، شماره تلفنت را باید تا کی توی گوشیم نگه دارم؟ حالا واقعا قرار است دیگر تو را نبینم؟ دیگر به من زنگ نخواهی زد؟ تکلیف سیگارهای باقی مانده از تو چیست؟ تکلیف لباسهای تو ؟ خندههای تو؟ عطر هایی که به تو هدیه داده بودم و همیشه خودم روی بقه لباس ت میپاشیدم، واقعا دیگر تمام شد؟ تکلیف سوالهای ماچیست؟ هزار هزار سوال بی جواب و مسخرهی دیگر که حالا اهمیتی ندارند و میدانم حتی برای تو هم این سوالها دیگر اهمیتی ندارد، دیگر نیستی از تو همهی اینها مانده و ما مجبوریم زندگیمان را بدون تو ادامه بدهیم. به جزئیات تو فکر میکنیم، وقتی برای ابد به تو را به خاک سپردند من برای ابد تو را به اعماق قلبم سپردم , بیشتر از همیشه دلتنگت میشوم .

همیشه چیزی برای غر زدن و شکایت کردن هست. همیشه چیزی هست که فکر کنی بعد از تمام شدنش زندگی واقعی شروع می شود. امتحانی، دوره ای، بیماری خاصی، فصلی، وظیفه ای، هدفی، اتفاقی و... همیشه چیزی هست که فکر کنی تمام شدنش نقطه آغاز است و بعد از آن راحتی است. اشتباه میکنی. هر بار که چیزی تمام میشود چیز دیگری شروع میشود . بین این آغاز و پایان ها آنچه از دست میدهیم زندگی است، بیهودگی خورنده و فرساینده است. آدمی را از درون خالی میکند و شور زندگی ات را میبلعد. هدف از زندگی شاید ،فقط هدف داشتن در زندگی است. هرچه که باشد، هر چه که به روزهایت معنی و جهت ببخشد. آدمی در حرکت زندگی میکند، ودر سکون میگندد،زندگی کوتاه است. کوتاه، گذرا و تمام شونده. اگر به یاد داشته باشی اولویت هایت را بار ها و بارها بازبینی میکنی، میبینی بسیاری از دلواپسی ها و غصه ها کمرنگ میشوند. فرصت کمتر از آن است که به فکر و خیال بگذرد ،لیک ما به خیال گذرانیدم .